چند بار تا حالا یه روزت رو با خودت مرور کردی؟ برخوردهات رو با آدمای مختلف چطور؟ کفه‎‎‎‎‎‎‎ی روراستی‏هایی که دیدی سنگین‏‏تر بوده یا نقاب‏های روی چهره‏ها؟! خودت چی؟ بیشتر راستش رو گفتی یا ...؟

اصلا در روز چند بار جلوی آینه می‏ایستی و خودت رو توش می‏بینی؟ اشتباه نکن! منظورم برای درست کردن تیپ و قیافه نیست! برای درست کردن خودت، برای دیدن خودِ واقعی‏ت!

روزانه چقدر با احساساتت خلوت می‏کنی؟ با عقلت چطور؟ تا حالا شده بین‏شون مناظره بذاری؟ با هم کنار میان یا دعوا می‏کنن؟!

تا حالا شده بخوای از احساست بگی ولی نتونی؟ تا حالا شده منتظر باشی کسی از احساسش برات بگه ولی نگه؟ حالا به جای «احساس»، کلمه «عقل» رو جایگزین کن و این دوتا سؤال رو از خودت بپرس!

این‏جوریاست دیگه! اگه پای «عقل» در میان باشه، کسی پنهونش نمی‏کنه؛ اما جایگاه «احساس» داره روزبه‏روز کمرنگ و کمرنگ‏تر میشه! داریم روزبه‏روز به «روبات» شدن نزدیکتر میشیم...

کلام آخر این‏که، روراست باش! اول با خودت و بعدش با ...! اصلا چه فرقی می‏کنه جای این سه نقطه چی بنویسم؟ مهم اینه که اول به خودت راستش رو بگی؛ بعدش دیگه درست میشه...

پس اگه خواستی از احساست بگی ولی غرورت نذاشت، اگه خواستی خودت رو زیر پا بذاری و از هرچی منیّت‏ه رها بشی ولی یه چیزی از درون مانعت شد، دست عقلت رو بذار تو دست احساست و قانع‏شون کن که میخوای راستش رو بگی. مهم نیست اگه واکنش‏ها مطابق میلت نیستن! مهم اینه که تو خودتی، خودِ خودت؛ بی‏نقاب، بی‏دروغ، بی‏کلک و... بی‏غرور!

شقایق امامی