با پشت سر گذاشتن انقلاب مشروطه و احداث مدارس و دانشگاه‌ها در كشورمان و توسعه اين مكان‌های آموزشی، كارفرمايان دولتی و خصوصی به تدريج ارائه مدرك تحصيلي يا دانشگاهي را براي استخدام مطرح كردند، از اين روی، مردم رفته رفته به منظور اشتغال و كسب سمت و منصب بالاتر و درآمد افزون‌تر به تحصيلات عالي روی آوردند. در كنار اين موضوع، براي برخي از رشته‌ها نيز امتحان اعزام دانشجو به خارج يا برای دانشجويان ممتاز، بورسيه برقرار می شد و از اين ميان، مشتاقان كثيری برای گذراندن دوره‌های دانشگاهی راهی كشورهای مورد نظر می شدند.

تأسف‌آور اينكه برخی از افراد، بواسطه نازل بودن فرهنگ و ضعف اخلاقیشان يا كسب مدرك دانشگاهي و به رخ ديگران كشيدن را مايه افتخار خود قرار دادند و به تدريج اين وضع رويه‌ای شد كه كم كم بسياری از افراد و خانوارها را از هدف دانش دوستی و دانش‌جويی دور كرد. در سالهای اخير نيز اين روند ادامه يافت به طوری كه تحصيلات عالی كه مسيری معمول برای تعالی فكری و كسب تخصص است و صدالبته برای رسيدن به رشد فرهنگی و اخلاقی كفايت نمی كند، عده‌ای را دچار اين خيال باطل ساخته كه مدرك دانشگاهي ولو نوع تقلبی آن كه قابل خريد و فروش است نشانه كمال شخصيت و اعتبار اجتماعی خواهد بود. از سويی ديگر هنوز وجود دارند افرادی كه تحصيلات دانشگاهی بالا ندارند، اما از عقلانيت وانسانيت بالایی برخوردارند.

.......................................

به نظرتون چی باعث میشه که یه همچین جمله ای جلوی یک دبستان نوشته بشه. مقطع تحصیلی که والدین طبیعتا باید کمتر به مدرک تحصیلی فرزندانشون در آینده فکر کنند ؟؟؟
در جامعه ای که گروهی با مدرک های تقلبی و با پارتی به درجات بالا میرسند و خالی از درک اجتماعی اند ، در جامعه ای که متاسفانه هرکسی متناسب با مدرک و تخصصی که داره  شغل نداره ، در جامعه ای که معیار تشخیص صلاحیت افراد مدرک اونهاست آیا میتونیم بگیم مدرک از نان شب هم واجب تره

یا نه ؟؟؟

در نهایت اینکه یه روز یه آموزگار پیر و کهن سالی سر کلاس رفت و برای اینکه بتونه بچه ها را نصیحت کنه گفت : ما وقتی درس میخوندیم یه بیت شعر هم میخوندیم که به ما میفهموند برای یاد گرفتن اومدیم نه برای نمره گرفتن و اون شعر این بود

 
ما برای درک مطلب آمدیم                نه برای اخذ مدرک آمدیم