همه مون بارها و بارها شنیدیم که سلام سلامتی میاره ویا اینکه پیامبران و ائمه با اون همه قدر و منزلت در سلام کردن پیشی میگرفتن و خلاصه اهمیت سلام و خصوصا جواب سلام با همه ثوابش واسه همه مون واضح و مبرهنه ؛اما چقدر به دونسته هامون اهمیت میدیم و به اون ها عمل میکنیم؟ 
از اون جایی که این ترم اولین ترمی بود که این جا میهمان بودم ،با قوانینی که بین بچه ها حاکم بود خیلی آشنا نبودم اما فکر هم نمیکردم مقوله ای مثل «سلام کردن» بین بچه های این جا با بچه های تهران خیلی فرق داشته باشه
ولی با دخترها که صحبت میکردم، متوجه شدم که این جا باید هم کلاسی ها از کنار هم بگذرن ویا نگاه هاشونو از هم بدزدن که مبادا سلام و علیکی بینشون رد و بدل بشه (به خصوص اگه چندتا دختر با چندتا پسر روبرو بشن). جو کلاس بد نیست اما مسئله ی دختر یا پسر بودن اونقدر بزرگ جلوه داده شده که در بین هم کلاسی ها اگه یه دختر به یه پسر سلام کنه یا برعکس ،هم مایه تعجبه و هم طرف مقابل رو خیالات برمیداره
البته بعضی بچه هاهم میگن: «همیشه نمیشه سلام کرد، مثلا وقتی یک نفر به یک جمعیت چند نفره میرسه، سلام کردن براش مشکل میشه» البته حق دارن ولی این که حتی جمعیت های کوچکی از بچه ها (مثلا 3-2 نفره) هم مثل رهگذرهای چهارباغ از کنار هم میگذرن چه توجیهی داره؟ البته ناگفته نمونه که همین افراد اگه 5 دقیقه بعد، از هم کمکی بخوان، اونقدر همو خوب میشناسن که انگار یه عمره هم کلاسی بودن! 
به هر حال من عقیده دارم که در سایه رعایت همه ی ضوابط، حد و مرزها و چارچوب های اخلاقی سلام کردن دختر ها و پسرها هیچ مشکلی رو پیش نخواهد آورد. در آخر، خلاصه ی همه ی حرفم اینه که همیشه هم کلاسی باشیم، نه فقط در وقت نیاز [باز هم تاکید میکنم با رعایت ضوابط، حد و مرزها و چارچوب های اخلاقی] و این که هیچ کجا و در هیچ فرهنگ و مذهبی سلام کردن کسر شان نیست.
شقایق امامی
